Wnuczko moja… jesteś częścią mnie, która pójdzie dalej, gdy mnie już zabraknie.

Jesteś piosenką, której nie zdążyłam dokończyć. Wiosną, która zakwitła wtedy, gdy myślałam, że już żadna nie nadejdzie.
W twoich oczach widzę swoją historię. Ale też coś więcej — nadzieję. Nadzieję na przyszłość silniejszą, wolniejszą, piękniejszą. Przyszłość, w której jesteś Ty.

Kiedy mówisz — wraca mi wiara.
Kiedy się śmiejesz — cichnie mój ból.
Kiedy mnie przytulasz — wiem, że wszystko, co przeżyłam, miało sens. Bo doprowadziło mnie do Ciebie.

Patrzę na Ciebie i myślę:
„To nie tylko moja wnuczka. To najcenniejszy dar, jaki zostawię światu.”
Nie przez to, co masz. Ale przez to, kim jesteś.
Dobra. Jasna. Odważna.

Jesteś tym, co we mnie najczystsze — przemienione w przyszłość.
A jeśli kiedyś zwątpisz w siebie — pamiętaj:
Wierzyłam w Ciebie, zanim Ty sama nauczyłaś się wierzyć.

Kocham Cię z całego serca. I póki żyję — będę świętować każdy Twój krok.
Bo Ty, moja dziewczynko, jesteś moim najczulszym dziedzictwem.
Najpiękniejszym kwiatem w ogrodzie mojego życia.